اجزای ایمپلنت دندان

اجزای ایمپلنت

در این مقاله سعی بر آن است توضیحاتی در مورد اجزای ایمپلنت که شامل ساختمان ایمپلنت، نوع بارگذاری ایمپلنت در دهان، تأثیر طراحی بدنه بر استحکام فصل مشترک بین استخوان فک و ایمپلنت می باشد در اختیار دوستان همراه قرار دهیم.

درمان موفق با ایمپلنت

عوامل متعددی می توانند بر یک درمان موفق با ایمپلنت دندانی تأثیرگذار باشند، از مهمترین این عوامل می توان به تأثیر طراحی هندسی ایمپلنت بر استحکام فصل مشترک ایمپلنت – استخوان و خواص مکانیکی نوع ماده به کار رفته در ساخت ایمپلنت اشاره کرد.

همچنین امروزه پژوهش های بسیاری در زمینه بهبود خواص مکانیکی ایمپلنت های نانوساختار در حال انجام است.

لازمه بررسی عوامل مؤثر در استحکام ایمپلنت ها از دیدگاه طراحی هندسی و انتخاب مواد، شناخت ساختمان ایمپلنت و سیستمهای بارگذاری در محیط دهان است که در ادامه به آن پرداخته می شود.

اجزای ایمپلنت دندان(اجزای ایمپلنت)

 

ساختمان یا اجزای ایمپلنت

اجزای ایمپلنت را می توان به سه قسمت تقسیم بندی کرد:

  • کرست
  • بدنه
  •  ریشه

در زیر به توصیف اجزای ایمپلنت پرداخته می شود.

مطابق شکل ۱ ناحیه بدنه ایمپلنت، ناحیه داخل استخوانی آن است که رزوه ها را دربر دارد.

این ناحیه جزء غیرچرخشی محل اتصال ایمپلنت – اباتمنت را در خود جای می دهد.

در بالای ایمپلنت ناحیه کرست قرار دارد که روی آن یک اباتمنت پیچ می شود.

اجزای ایمپلنت دندانی

شکل ۱: نمایش ساختمان یک ایمپلنت دندانی

(اجزای ایمپلنت)

مطابق شکل ۲، اباتمنت در واقع یک جزء سرامیکی است که روکشهای دندانی سرامیکی روی آن تثبیت میگردند.

انتهای بدنه ایمپلنت، ریشه آن قرار دارد که با قرار گرفتن در حفره ایجادشده در فک، ایمپلنت را در دهان تثبیت می کند.

نصب یک اباتمنت روی کرست ایمپلنت

شکل ۲: طریقه نصب یک اباتمنت روی کرست ایمپلنت

 

خواص مکانیکی نهایی یک ایمپلنت با هندسه ناحیه کرست، بدنه و ریشه آن ارتباط تنگاتنگی دارد.

با توجه به شکل ۳ ناحیه کرست ایمپلنت در تماس با استخوان کورتیکال و لثه است.

استخوان کورتیکال فاقد هرگونه حفره و تخلخل است.

ناحیه بدنه و ریشه نیز در استخوان اسفنجی کاشته می شوند.

 

نمایش ساختمان استخوان فک و لثه

شکل ۳. نمایش ساختمان استخوان فک و لثه

(اجزای ایمپلنت)

بارگذاری در محیط دهان

علاوه بر نکات ساختاری اجزای ایمپلنت نوع بارگذاری ایمپلنت در محیط دهان نیز حائز اهمیت می باشد.

مهمترین نیروهایی که در محیط دهان به یک ایمپلنت وارد می شوند، تنشهای ناشی از جویدن است که در همه جهات به صورت چرخهای به دندان یا ایمپلنت وارد شده و همراه با افت و خیز هستند.

در مرتبه بعدی، تنشهای ناشی از روی هم فشردن دندان ها، حرکت زبان روی دندان ها و باز و بسته شدن دهان هنگام سخن گفتن و انتقال نیرو از فک به ایمپلنت است. در شکل ۴ راستای اعمال نیروها به یک ایمپلنت نمایش داده شده است.

نیروهای وارد بر ایمپلنت دندانی

 

شکل ۴. نمایش منشأ نیروهای وارد بر ایمپلنت دندانی

نیروهای اکلوزال همان نیروهای ناشی از جویدن هستند که به قسمت بدنه ایمپلنت وارد می شوند و ماهیت فشاری دارند.

نیروهایی که از جانب صورت و زبان وارد می شوند، ماهیتی برشی دارند.

نیروهای مزیال از طریق دندانهای مجاور بر کرست و بدنه ایمپلنت وارد شده و موجب کشش ایمپلنت می شوند.

نیروهای دیستال از جانب دندان های پشتی وارد شده و ایمپلنت را تحت کشش قرار می دهند.

ماهیت نیروهای وارده به یک ایمپلنت فقط به صورت کششی، فشاری و برشی نیست.

دندانهای مجاور نیز می تواند به ایمپلنت کاشته شده در دهان نیروی گشتاوری اعمال کنند.

نیروی وارد بر ایمپلنت دندانی

شکل ۵: نمایش بازوی گشتاور و نیروی وارد بر ایمپلنت دندانی

ایمپلنتهای دندانی در موقع سرویس دهی، در معرض نیروهای اکلوزالی قرار می گیرند این نیروها بنا به عادات زندگی بیماران از نظر بزرگی، تناوب و طول مدت اعمال می توانند متفاوت باشند.

ماهیت نیروها اغلب به صورت فشاری، کششی و برشی تقسیم بندی شوند.

نیروی فشاری سبب فشردن ایمپلنت و لثه به سمت هم میشوند.

نیروی کششی، ایمپلنت و لثه را از هم جدا میکند.

نیروی برشی بر روی ایمپلنت باعث سر خردن اجزاء می شود.

مطالعات نشان میدهد طراحی کرست ایمپلنت به صورت V شکل و ایجاد رزوه های مربعی در ناحیه بدنه، سبب انتقال تنش به صورت فشاری شده و تثبیت ایمپلنت را در فک موجب می گردد.

هندسه ایمپلنت میزان مقاومت آن در برابر نیروهای خمشی و پیچشی را نیز تحت تأثیر قرار میدهد.

اعمال نیروهای پیچشی حین جویدن میتواند شکست را در محل پیچ اباتمنت به ایمپلنت موجب گردد.

در صورتی که ایمپلنت بعد از کاشت به خوبی به استخوان فک متصل شود، بافت فیبروزی، استحکام لازم را در فصل مشترک ایمپلنت – استخوان فراهم میکند.

برای بهبود اتصال، ناحیه کرست استخوان به صورت زبر و دارای خلل و فرج ساخته میشود.

اباتمنتهای ساخته شده از زیرکونیا علاوه برافزایش زیبایی، چقرمگی شکست بالایی هم دارند.

مطالعات نشان داده اند، برای بهبود عمرخستگی آنها، بایستی نوع اتصال آنها به ایمپلنت به صورت اتصال بیرونی باشد.

اجزای ایمپلنت کدام است؟(اجزای ایمپلنت)

علت شکست اجزای ایمپلنت

شکست ناشی از خستگی در شرایط اعمال بار چرخه ای و دینامیکی نیز از دیگر چالش های مهم ایمپلنت است.

چهار فاکتور به صورت چشمگیری، احتمال شکست خستگی را در ایمپلنتها تحت تأثیر قرار می دهند:

  1. زیست مواد
  2.  طراحی هندسی در ابعاد ماکرو
  3.  بزرگی نیرو
  4.  تعداد چرخه ها

اگر ایمپلنتی در معرض تنشهای زیاد قرار گیرد، فقط چرخه های بسیار کمی از اعمال نیرو قبل از شکست قابل تحمل است.

در عوض، در صورتی که تنش کم باشد، تعداد نامحدودی چرخه اعمال نیرو قابل تحمل خواهد بود.

سطحی از تنش که در زیر آن سطح، ایمپلنت میتواند به دفعات تحت بارگذاری بدون شکست قرار گیرد، حد تحمل نامیده میشود.

آلیاژ تیتانیوم، حد تحمل بالاتری نسبت به تیتانیوم خالص تجاری نشان می دهد.

هندسه ایمپلنت میزان مقاومت آن را در برابر نیروهای خمشی، پیچشی و شکست خستگی تحت تأثیر قرار می دهد.

ایمپلنتها به ندرت در اثر نیروهای فشاری محوری دچار شکست ناشی از خستگی می شوند.

نحوه قرارگیری اجزای ایمپلنت

 

 

تأثیر طراحی بدنه بر استحکام فصل مشترک اجزای ایمپلنت

طراحی مناسب بدنه ی اجزای ایمپلنت تاثیر مستقیمی در استحکام آن دارد.

درصورتی که یک ایمپلنت بعد از کاشت به خوبی با استخوان فک اتصال برقرار کند و بافت فیبروزی حاوی کلاژن، که به بافت الاستیسیته بدن نیز شهرت دارد، در فصل مشترک ایمپلنت-استخوان شکل بگیرد، فصل مشترک مستحکمی ایجاد خواهد شد.

با مهندسی سطح ایمپلنت میتوان طراحی را به نحوی انجام داد که استحکام فصل مشترک به خوبی تأمین گردد.

اجزای مختلف ایمپلنت دندان

نتیجه گیری اجزای ایمپلنت

بررسی پژوهش ها نشان میدهد برای ساخت ایمپلنت، آلیاژ Ti-6Al-4V به دلیل استحکام تسلیم و حد خستگی بالا، از بین سایر گریدهای تیتانیوم، بهترین انتخاب میباشد.

برای بهبود خواص بیومکانیکی از طریق افزایش استحکام فصل مشترک ایمپلنت با استخوان، ایمپلنتها را به صورت نانوسایز میسازند.

این در حالی است که کاهش عمر خستگی این مواد به دلیل تمایل ساختار نانو به بازیابی ساختار قبلی همچنان قابل بحث است.

ایمپلنتهای تیتانیومی نانو متخلخل، از طریق کاهش مدول الاستیک تیتانیوم و مشابه ساختن آن با مدول الاستیک استخوان، التهاب و عفونت دوره درمان را کاهش میدهند.

همچنین با ایجاد تخلخل، جرم ایمپلنت کاهش یافته و در نتیجه بار کمتری به فک اعمال و از لاغری فک جلوگیری میشود.

تولید ایمپلنتهای تانتالومی زیمر و نانو لوله های اکسید تیتانیومی در قسمت بدنه ایمپلنت از جمله پیشرفتهای این عرصه می باشند.

 

 

همواره شاد و سلامت باشید

مرکز فوق تخصصی دندانپزشکی پردیس

 

0 پاسخ ها

دیدگاه خود را ثبت کنید

آیا می خواهید به بحث بپیوندید؟
در صورت تمایل از راهنمایی رایگان ما استفاده کنید!!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

لطفا به سوال امنیتی پاسخ دهید ؟ *