اجزای ایمپلنت دندان

اجزای ایمپلنت

در این مقاله سعی بر آن است توضیحاتی در مورد اجزای ایمپلنت که شامل ساختمان ایمپلنت، نوع بارگذاری ایمپلنت در دهان، تأثير طراحي بدنه بر استحکام فصل مشترک بین استخوان فک و ایمپلنت می باشد در اختیار دوستان همراه قرار دهیم.

درمان موفق با ايمپلنت

عوامل متعددي مي توانند بر يک درمان موفق با ايمپلنت دنداني تأثيرگذار باشند، از مهمترين اين عوامل مي توان به تأثير طراحي هندسي ايمپلنت بر استحکام فصل مشترک ايمپلنت – استخوان و خواص مکانيکي نوع ماده به کار رفته در ساخت ايمپلنت اشاره کرد.

همچنين امروزه پژوهش هاي بسياري در زمينه بهبود خواص مکانيکي ايمپلنت هاي نانوساختار در حال انجام است.

لازمه بررسي عوامل مؤثر در استحکام ايمپلنت ها از ديدگاه طراحي هندسي و انتخاب مواد، شناخت ساختمان ايمپلنت و سيستمهاي بارگذاري در محيط دهان است که در ادامه به آن پرداخته مي شود.

اجزای ایمپلنت دندان(اجزای ایمپلنت)

 

ساختمان یا اجزای ايمپلنت

اجزاي ايمپلنت را مي توان به سه قسمت تقسیم بندی کرد:

  • کرست
  • بدنه
  •  ريشه

در زیر به توصیف اجزای ایمپلنت پرداخته می شود.

مطابق شکل 1 ناحيه بدنه ايمپلنت، ناحيه داخل استخواني آن است که رزوه ها را دربر دارد.

اين ناحيه جزء غيرچرخشي محل اتصال ايمپلنت – اباتمنت را در خود جای می دهد.

در بالای ايمپلنت ناحيه کرست قرار دارد که روی آن يک اباتمنت پيچ مي شود.

اجزای ایمپلنت دندانی

شکل 1: نمايش ساختمان يک ايمپلنت دنداني

(اجزای ایمپلنت)

مطابق شکل 2، اباتمنت در واقع يک جزء سراميکي است که روکشهای دندانی سراميکی روي آن تثبيت ميگردند.

انتهاي بدنه ايمپلنت، ريشه آن قرار دارد که با قرار گرفتن در حفره ايجادشده در فک، ايمپلنت را در دهان تثبيت مي کند.

نصب يک اباتمنت روي کرست ايمپلنت

شکل 2: طريقه نصب يک اباتمنت روي کرست ايمپلنت

 

خواص مکانيکي نهايي يک ايمپلنت با هندسه ناحيه کرست، بدنه و ريشة آن ارتباط تنگاتنگی دارد.

با توجه به شکل 3 ناحيه کرست ايمپلنت در تماس با استخوان کورتيکال و لثه است.

استخوان کورتيکال فاقد هرگونه حفره و تخلخل است.

ناحيه بدنه و ريشه نيز در استخوان اسفنجی کاشته می شوند.

 

نمايش ساختمان استخوان فک و لثه

شکل 3. نمايش ساختمان استخوان فک و لثه

(اجزای ایمپلنت)

بارگذاری در محيط دهان

علاوه بر نکات ساختاری اجزای ایمپلنت نوع بارگذاری ایمپلنت در محیط دهان نیز حائز اهمیت می باشد.

مهمترين نيروهايی که در محيط دهان به يک ايمپلنت وارد مي شوند، تنشهای ناشی از جويدن است که در همه جهات به صورت چرخهای به دندان يا ايمپلنت وارد شده و همراه با افت و خيز هستند.

در مرتبه بعدي، تنشهاي ناشی از روی هم فشردن دندان ها، حرکت زبان روی دندان ها و باز و بسته شدن دهان هنگام سخن گفتن و انتقال نيرو از فک به ايمپلنت است. در شکل 4 راستاي اعمال نيروها به يک ايمپلنت نمايش داده شده است.

نيروهاي وارد بر ايمپلنت دنداني

 

شکل 4. نمايش منشأ نيروهاي وارد بر ايمپلنت دنداني

نيروهاي اکلوزال همان نيروهای ناشی از جويدن هستند که به قسمت بدنه ايمپلنت وارد مي شوند و ماهيت فشاری دارند.

نيروهايی که از جانب صورت و زبان وارد مي شوند، ماهيتي برشي دارند.

نيروهای مزيال از طريق دندانهای مجاور بر کرست و بدنه ايمپلنت وارد شده و موجب کشش ايمپلنت می شوند.

نيروهای ديستال از جانب دندان های پشتی وارد شده و ايمپلنت را تحت کشش قرار می دهند.

ماهيت نيروهای وارده به يک ايمپلنت فقط به صورت کششی، فشاری و برشی نيست.

دندانهای مجاور نيز مي تواند به ايمپلنت کاشته شده در دهان نيروی گشتاوری اعمال کنند.

نيروي وارد بر ايمپلنت دنداني

شکل 5: نمايش بازوي گشتاور و نيروي وارد بر ايمپلنت دنداني

ايمپلنتهای دنداني در موقع سرويس دهي، در معرض نيروهاي اکلوزالي قرار مي گيرند اين نيروها بنا به عادات زندگي بيماران از نظر بزرگی، تناوب و طول مدت اعمال می توانند متفاوت باشند.

ماهيت نيروها اغلب به صورت فشاری، کششی و برشی تقسيم بندی شوند.

نيروی فشاری سبب فشردن ايمپلنت و لثه به سمت هم ميشوند.

نيروی کششی، ايمپلنت و لثه را از هم جدا ميکند.

نيروی برشی بر روي ايمپلنت باعث سر خردن اجزاء مي شود.

مطالعات نشان ميدهد طراحي کرست ايمپلنت به صورت V شکل و ايجاد رزوه های مربعی در ناحيه بدنه، سبب انتقال تنش به صورت فشاری شده و تثبيت ايمپلنت را در فک موجب می گردد.

هندسه ايمپلنت ميزان مقاومت آن در برابر نيروهاي خمشی و پيچشی را نيز تحت تأثير قرار ميدهد.

اعمال نيروهای پيچشی حين جويدن ميتواند شکست را در محل پيچ اباتمنت به ايمپلنت موجب گردد.

در صورتي که ايمپلنت بعد از کاشت به خوبي به استخوان فک متصل شود، بافت فيبروزي، استحکام لازم را در فصل مشترک ايمپلنت – استخوان فراهم ميکند.

براي بهبود اتصال، ناحيه کرست استخوان به صورت زبر و داراي خلل و فرج ساخته ميشود.

اباتمنتهاي ساخته شده از زيرکونيا علاوه برافزايش زيبايي، چقرمگي شکست بالايي هم دارند.

مطالعات نشان داده اند، براي بهبود عمرخستگي آنها، بايستي نوع اتصال آنها به ايمپلنت به صورت اتصال بيروني باشد.

اجزای ایمپلنت کدام است؟(اجزای ایمپلنت)

علت شکست اجزای ایمپلنت

شکست ناشی از خستگی در شرايط اعمال بار چرخه ای و ديناميکی نيز از ديگر چالش های مهم ايمپلنت است.

چهار فاکتور به صورت چشمگيری، احتمال شکست خستگی را در ايمپلنتها تحت تأثير قرار می دهند:

  1. زيست مواد
  2.  طراحی هندسي در ابعاد ماکرو
  3.  بزرگي نيرو
  4.  تعداد چرخه ها

اگر ايمپلنتی در معرض تنشهای زياد قرار گيرد، فقط چرخه های بسيار کمی از اعمال نيرو قبل از شکست قابل تحمل است.

در عوض، در صورتی که تنش کم باشد، تعداد نامحدودی چرخه اعمال نيرو قابل تحمل خواهد بود.

سطحی از تنش که در زير آن سطح، ايمپلنت ميتواند به دفعات تحت بارگذاری بدون شکست قرار گيرد، حد تحمل ناميده ميشود.

آلياژ تيتانيوم، حد تحمل بالاتری نسبت به تيتانيوم خالص تجاری نشان می دهد.

هندسه ايمپلنت ميزان مقاومت آن را در برابر نيروهاي خمشی، پيچشی و شکست خستگی تحت تأثير قرار مي دهد.

ايمپلنتها به ندرت در اثر نيروهای فشاری محوری دچار شکست ناشی از خستگی می شوند.

نحوه قرارگیری اجزای ایمپلنت

 

 

تأثير طراحي بدنه بر استحکام فصل مشترک اجزای ایمپلنت

طراحی مناسب بدنه ی اجزای ایمپلنت تاثیر مستقیمی در استحکام آن دارد.

درصورتی که يک ايمپلنت بعد از کاشت به خوبی با استخوان فک اتصال برقرار کند و بافت فيبروزی حاوی کلاژن، که به بافت الاستيسيته بدن نيز شهرت دارد، در فصل مشترک ايمپلنت-استخوان شکل بگيرد، فصل مشترک مستحکمی ايجاد خواهد شد.

با مهندسی سطح ايمپلنت ميتوان طراحی را به نحوی انجام داد که استحکام فصل مشترک به خوبی تأمين گردد.

اجزای مختلف ایمپلنت دندان

نتيجه گيري اجزای ایمپلنت

بررسي پژوهش ها نشان ميدهد براي ساخت ايمپلنت، آلیاژ Ti-6Al-4V به دليل استحکام تسليم و حد خستگي بالا، از بين ساير گريدهاي تيتانيوم، بهترين انتخاب ميباشد.

براي بهبود خواص بيومکانيکي از طريق افزايش استحکام فصل مشترک ايمپلنت با استخوان، ايمپلنتها را به صورت نانوسايز ميسازند.

اين در حالي است که کاهش عمر خستگي اين مواد به دليل تمايل ساختار نانو به بازيابي ساختار قبلي همچنان قابل بحث است.

ايمپلنتهاي تيتانيومي نانو متخلخل، از طريق کاهش مدول الاستيک تيتانيوم و مشابه ساختن آن با مدول الاستيک استخوان، التهاب و عفونت دورة درمان را کاهش ميدهند.

همچنين با ايجاد تخلخل، جرم ايمپلنت کاهش يافته و در نتيجه بار کمتري به فک اعمال و از لاغري فک جلوگيري ميشود.

توليد ايمپلنتهاي تانتالومي زيمر و نانو لوله هاي اکسيد تيتانيومي در قسمت بدنة ايمپلنت از جمله پيشرفتهاي اين عرصه مي باشند.

 

 

همواره شاد و سلامت باشید

مرکز فوق تخصصی دندانپزشکی پردیس

 

0 پاسخ ها

دیدگاه خود را ثبت کنید

آیا می خواهید به بحث بپیوندید؟
در صورت تمایل از راهنمایی رایگان ما استفاده کنید!!

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *