قرار دادن ایمپلنت دندان به کمک کامپیوتر

ایمپلنت دندان

در طول دهه اخیر با افزایش مقبولیت درمان هایی که از ایمپلنت در آنها استفاده  می شود، روز به روز بر تعداد بیمارانی که تمایل به قرار دادن ایمپلنت در دهان خود دارند افزوده می شود.

به نظر می رسد که این رشد فزاینده ناشی از این واقعیت است که بیماران به مرور پذیرفته اند که با استفاده از  قرار دادن ایمپلنت هاي دندانی نه تنها دندان هاي از دست رفته به بهترین وجهی جایگزین  می شوند، بلکه مشکلاتی نظیر جویدن نامناسب، بدي تکلم و حتی عدم اعتماد به نفس که اکثراً در درمان هایی نظیر پروتز کامل یا پارسیل مشاهده می شود، به نحو مناسبی جبران می گردد.

از طرف دیگر می بایستی اذعان کرد که این رشد فزاینده براي قرار دادن ایمپلنت باعث شده است که به مرور زمان بر تعداد دندانپزشکانی که تمایل به استفاده از این روش در کلینیک شخصی خود دارند، نیز افزوده شود.

مراحل ایمپلنت یک دندان و آشنایی با نحوه ایمپلنت

در ویدئو کوتاه زیر که توسط ایمپلنت زیمر تهیه شده است نحوه قرار گرفتن ایمپلنت در فک به نمایش گذاشته شده است.

 

مشکلات بوجود آمده در زمینه قرار دادن ایمپلنت

با وجود اینکه آمار صحیحی از تعداد ایمپلنتی که در ایران در هر سال گذاشته میشود وجود ندارد، ولی افزایش تعداد بروز مشکلاتی که هر روز به اشکال مختلف در بیمارانی که از این روش درمانی استفاده کرده اند دیده می شود، خود زنگ خطري است که بایستی به درستی مورد بررسی قرار گیرد.

از زمان معرفی علم ایمپلنتولوژي نوین به جامعه پزشکی در اوایل دهه 80 میلادي سعی جراحان همواره بر این بوده تا ایمپلنت ها را بر حسب مقدار استخوان باقیمانده بیمار در داخل فکین قرار دهند.

این موضوع گاهی سبب می شود تا ایمپلنت ها در جهات نامناسب درون فک قرار گرفته و در بسیاري از موارد دستیابی به یک پروتز مناسب را چه از نظر زیبایی و چه فانکشن با مشکل مواجه ساخته و چه بسا غیر ممکن نماید.

درك این نکته حائز اهمیت است که جراحان معمولاً تمایل دارند تا ایمپلنت ها را در بیشترین حجم از استخوان باقی مانده قرار دهند، حال آنکه در اکثر موارد این شکل قرار دادن ایمپلنت سبب باکالی یا لینگوالی قرار گرفتن بیش از حد ایمپلنت ها شده و مشکلاتی را براي پروستودنتیست و تکنیسین لابراتوار در تهیه پروتز هر چه کاراتر و زیباتر فراهم می آورد.

متأسفانه چنین مشکلاتی تا زمان قالبگیري ایمپلنت از منظر جراح و بیمار مخفی باقی می ماند و پروستودنتیست براي درمان بیمار متوسل به وسایل بسیار گران قیمت و پروتزهاي غیر عادي می شود که هر چند به تهیه پروتز می انجامد ولی در نهایت و علیرغم تمامی تلاش هاي کادر پروتز از نظر بیمار ناکارآمد و نازیبا بوده و گاه سبب بروز مسائل حقوقی فی مابین می گردد.

در این راستا استفاده از فناوري هاي جدید و نرم افزارهاي مدرن امکان بررسی سه بعدي محل ایمپلنت ها را فراهم نموده، تشخیص و درمان بیماران را قابل اعتمادتر می کند.

قرار دادن ایمپلنت به صورت اشتباه در فک

اولین اصل در قرار دادن ایمپلنت

امروزه در ایمپلنتولوژي نوین این نکته کاملاً به اثبات رسیده است که نتیجه درمان جراحی بدون همکاري پروستودنتیست، تکنیسین پروتز و رادیولوژیست عمدتاً ناامید کننده بوده و در پاره اي موارد تنها راه حتی خارج کردن ایمپلنت ها خواهد بود.

به علاوه ثابت شده است که قرار دادن ایمپلنت ها بصورت نامناسب می تواند منجر به افزایش غیرطبیعی فشارهاي طرفی، از دست رفتن استخوان و در مواردي حتی شکسته شدن ایمپلنت شود.

مشکلاتی از این قبیل باعث شده است که قبل از هر نوع جراحی و قرار دادن ایمپلنت به مسائل کمک تشخیصی توجه نموده و با تهیه کست هاي مطالعه، تهیه انواع wax-up  تشخیصی، گرفتن انواع مختلفی از کلیشه هاي رادیوگرافی و موقعیت دقیق پروتز نهایی بیمار را مورد ارزیابی قرار داده و بهترین وضعیت قرارگیري ایمپلنتها را از قبل برآورد نمایند.

اخیراً بر مبناي این اندیشه، فلسفه جدیدي به دنیاي ایمپلنتولوژي معرفی شده که اساس آن توجه به مسائل زیبایی و Function  قبل از اقدام به هرگونه درمان با ایمپلنت است .

 (Prosthetic-driven Implantology)

در این فلسفه جدید که Prosthetic-driven Implantology نامیده میشود، تکنیک هاي قالب گیري قبل از عمل Wax-up تشخیصی بر روي آرتیکولاتور و تعیین موقعیت دقیق اکلوژن قبل از هرچیز مورد توجه قرار می گیرد.

با تکیه بر این روش منطقی سعی می شود تا جراح قبل از جراحی ایمپلنت، از طریق برقراري یک تیم مشاوره، استفاده از پروتکل هاي درمانی پروتز، همکاري مشاور رادیولوژیست و تکنیسین لابراتوار بر مشکلات فرا راه قرار دادن صحیح ایمپلنت فایق آید.

یکی از مواردي که در این رابطه همواره مورد توجه خاصی بوده است، استفاده از پروتزهاي کمک جراحی یا به اصطلاح Surgical stents/template می باشد.

بنابر تعریف، به پروتز خاصی که در هنگام جراحی از آن براي پیدا کردن مسیر و زاویه درست قرار گرفتن ایمپلنت استفاده می شود Surgical stent گفته می شود.

روش هاي متفاوتی براي ساخت این ابزار مفید ارائه شده است که گاه تنها از روي Wax-up تشخیصی و بدون توجه به فک بیمار و گاه تنها  براي تشخیص رادیوگرافیک و بدون توجه به موقعیت نهایی دندان هاي مصنوعی که قرار است براي بیمار گذاشته شوند، مورد استفاده قرار می گیرند.

قرار دادن ایمپلنت فوری دندان

 

صرف نظر از روش و هدفی که در ساخت  Stent دنبال می شود،مشکلاتی نیز استفاده از آنها را با اشکال مواجه میکند:

♦ این قبیل تمپلیت ها معمولاً بر روي کستهاي مطالعه اي که از بیمار به دست می آیند، تهیه می شوند.

به این ترتیب نقش بافت نرم لثه را سطح خشن و جامد گچ بازي می کند که هیچ گونه اطلاعاتی راجع به ضخامت بافت نرم یا شکل استخوان زیرین و یا عناصر حیاتی ما بین آنها به دست نمی دهد.

به علاوه محدودیتهاي لاینفک موجود در رادیوگرافی هاي معمولی دندانپزشکی سبب می شود تا نتوان شکل واقعی این عناصر را به درستی در آنها تعیین و تفکیک نمود.

♦ محدودیت هاي طبیعی موجود در ساخت این تمپلیت ها مانع از آن می شوند تا در حین جراحی با ثبات و بی حرکت باقی بمانند و جراح بتواند به درستی موقعیت صحیح محل قرار گرفتن ایمپلنت ها را با استفاده از آنها مشخص نماید.

علاوه بر این ها، در بسیاري از موارد مشاهده می شود که جراحان به دلایل مختلف نظیر لقی، بیش از حد حجیم بودن و یا دست و پا گیر بودن از استفاده از  Stent  طفره رفته و  آن را به کار نمی برند، که این خود عامل اساسی در بروز مشکلات متعددي است که قبلاً به آن اشاره شد.

♦ در برخی موارد حتی اگر از Template  هم استفاده شود باز هم مشاهده می شود که جراح تا حدي که بتواند مرحله دریل اولیه  (Pilot drilling) را انجام دهد، از آن استفاده می کند و باقی مراحل دریل کردن بدون حضور تمپلیت ادامه می یابد که خود می تواند سبب تغییر مسیر دریل و نامناسب شدن مسیر ایمپلنت ها گردد.

دریل کردن محل قرارگیري ایمپلنت

موضوع اخیر از جمله موارد مهمی است که در مورد آن اتفاق نظر وجود داشته ولی اطلاعات اندکی در مورد آن منتشر شده است، چرا که در اکثر موارد آنچه که بیشتر مورد توجه قرار می گیرد مقدار حرارت ایجاد شده توسط دریل و نحوه کنترل آن است و غالباً به طبیعت Drilling که از اهمیت زیادي نیز برخوردار است توجهی نمی گردد.

این بدین معناست که معمولاً دریل کردن محل قرارگیري ایمپلنت در یک محیط کاملا غیر یکنواخت انجام می شود که متشکل از استخوان هاي متراکم و اسفنجی بوده و طبیعی است که این دو از نظر مقدار سختی کاملاً با هم متفاوتند.

بدین ترتیب در صورتی که دریل کاري در بین این دو ماده صورت گیرد به طور غریزي دریل به سمت ماده نرم تر یعنی استخوان اسفنجی تغییر مسیر می دهد.

این چنین انحرافات و جابجایی هایی در جهت دریل عمدتاً در حین جراحی قابل تشخیص نبوده و جراح تنها متوجه چرخش دریل در محل ورود به استخوان می شود.

در ناحیه دندان هاي قدامی هرگونه چرخش و تغییر جهت دریل به معناي عدم زیبایی پروتز نهایی و در برخی موارد بالاتر رفتن هزینه درمان به دلیل استفاده از انواع اباتمنت هاي مورب براي جبران چرخش است.

در ناحیه دندانهاي خلفی این موضوع گاهی منجر به صدمه دیدن تنه عصبی، باز شدن سینوس و یا پرفوره شدن و ایجاد انواع Fenestration در ناحیه لبه هاي استخوان در باکال یا لینگوال محل قرارگیري ایمپلنت می گردد.

به نظر می رسد که تقریباً هیچ کدام از تمپلیت هایی که هم اکنون به صورت متداول مورد استفاده قرار می گیرند به دلایل ذکر شده قابل اعتماد نیستند و نمی توان از آنها انتظار داشت که مانع از انحراف دریل در هنگام جراحی شوند.

قرار دادن ایمپلنت با نرم افزار

دومین اصل رادیوگرافی در قرار دادن ایمپلنت

از جمله مواردي که نقش بسیار مهمی در کلیه معالجات مرتبط با قرار دادن ایمپلنت بازي می کند، استفاده از انواع مختلف رادیوگرافی و پرتونگاري است.

در طول دو دهه گذشته بارها سعی شده است تا به روش هاي گوناگون به طبقه بندي و نحوه استفاده صحیح از این فناوري در دندانپزشکی ایمپلنت پرداخته شود.

در این رابطه به دلیل اشراف بیشتر دندانپزشکان به انواع رادیوگرافی موسوم به تخت یا Plain-Radiography نظیر انواع ،Panoramic یا Periapical  استفاده از این نوع روش تصویربرداري متداول تر از باقی روش هاي موجود بوده است.

هر چند که روش هاي بسیاري براي استفاده بهینه از این نوع تصویربرداري تشخیصی براي قرار دادن ایمپلنت ها ارائه شده ولی در سال هاي اخیر وجود مشکلات لاینفکی نظیر اعوجاج و عدم دقت کافی سبب شده است تا به کاربردي بودن این روش ها در تشخیص محل قرارگیري ایمپلنت با دیده تردید نگریسته شود.

دو بعدي بودن ذاتی، عدم نشان دادن استخوان فکین از سه بعد به طوري که بتوان شکل طبیعی و منحنی وار استخوان را تشخیص داد، مشکلات تکنیکی و عدم دقت لازم روش هاي رادیوگرافی تخت در مطالعات متعددي نشان داده شده است.

 

شاخصه های AAMOR در مورد پرتونگاری تشخیصی ایمپلنت

در سال 2001 میلادي فرهنگستان علوم رادیولوژي دهان، فک و صورت آمریکا موسوم به

(American Academy of Oral & Maxillofacial Radiology) AAMOR شاخصه هاي مربوط به رعایت سلامت بیماران نیازمند به پرتونگاري تشخیصی را در قالب 4 مشخصه چاپ و منتشر نمود.

از بین این چهار مشخصه، شاخص چهارم براي استفاده در مورد ایمپلنت هاي دندانی در نظر گرفته شده است. در بخشی از این گزارش می خوانیم:

“سال هاست که بر همگان ثابت شده است که براي مشاهده هر چه بهتر ساختارهاي استخوانی بهتر است از دو بعد مختلف، که در بهترین حالت عمود بر هم هستند، به بیمار اشعه داده شود . با این وجود در بسیاري از موارد در دندانپزشکی تصاویر حاصله به این روش تهیه نمی شوند.”

براي قرار دادن ایمپلنت هاي دندانی در بهترین موقعیت خود در داخل استخوان، می بایستی ساختار استخوانی Dentoalveolar بیمار به دقت مورد مطالعه قرار گیرد و درست به همین دلیل ارزیابی کمی و کیفی استخوان محل قرار گرفتن ایمپلنت امري لازم و ضروري در نظر گرفته می شود.

تمامی هدف ما از انجام مراحل تشخیص پیش از قرار دادن ایمپلنت، تعیین تعداد مورد لزوم ایمپلنت ها و همینطور مشخص کردن قطر آنها به منظور دستیابی به بهترین نتیجه ممکنه از نقطه نظر پروتز است.

دسترسی به این هدف بدون ارزیابی سه بعدي استخوان فکین بیمار با رادیوگرافی و تعیین جهت و زاویه محل قرار گرفتن ایمپلنت از طریق آن عملی نمی باشد.

از همین مختصر به سادگی معلوم می شود که هر نوع رادیوگرافی براي استفاده در تشخیص محل قرار گرفتن ایمپلنت مناسب نیست و توجه به جهات مختلف، محل اجزاي آناتومیک موجود اعم از اعصاب و عروق، میزان تراکم استخوانی و انواع پستی و بلندي هاي طبیعی در سطح و عمق استخوان هاي فکین بیمار از جمله ملزومات و واجبات اولیه در تشخیص محل قرار دادن ایمپلنتهاست.

قرار دادن ایمپلنت در فک

تصویربرداری سه بعدی پیشرفت قابل توجه در قرار دادن ایمپلنت

شاید یکی از برجسته ترین ابداعات بشر در 30 سال اخیر که خود سبب دست آوردهاي شگرفی در زمینه تشخیص و درمان در شعب مختلف پزشکی شده است، دستیابی به روش هاي رادیوگرافی سه بعدي باشد.

این روش متحورانه که Computer-axial Tomography یا به اختصار CAT یا CT نامیده شده است، اولین بار در سال 1973 میلادي به جامعه پزشکی معرفی شد.

براي سال ها و به دلیل مشکلات تکنیکی و ترس از اشعه زیاد آن محجور مانده و مورد استفاده قرار نگرفت و براي اولین بار در سال 1987 میلادي ارزش فوق العاده آن در معاینات سه بعدي فکین قبل از قرار دادن ایمپلنت به همگان معرفی گردید، مهم ترین مزیتی که باعث می شود تا به این روش در معالجات ایمپلنت بیشتر توجه شود، دقت قابل توجه و عدم اعوجاج و بزرگنمایی تصویر در این روش رادیوگرافی در مقایسه با روش هاي رادیوگرافی دو بعدي معمولی است.

وجود ارزش و اعتباري که بر این روش رادیوگرافی پیشرفته مترتب است، یک مشکل اساسی در این رابطه وجود داشته و دارد و آن اینکه تصاویر CT  معمولاً از طریق چاپ بر روي کاغذهاي مخصوص ارائه شده و پزشک براي دستیابی به بهترین موقعیت براي ایمپلنت ها بایستی تک تک تصاویر را در کنار هم قرار دهد.

براي غلبه بر این مشکل و به دلیل ماهیت دیجیتالی تصاویر به سرعت استفاده از کامپیوتر براي پردازش تصاویر رشد نمود و به همین منظور هم نرم افزارهاي متعددي به جامعه پزشکی معرفی گردید.

 

قرار دادن ایمپلنت با کامپیوتر

ایمپلنت دندان به کمک کامپیوتر

هرچند که چنین نرم افزارهایی امکان مشاهده ساده و 3 بعدي فکین را بوجود می آورند ولی بزودي مشخص شد که تصاویري که توسط این قبیل نرم افزارها در کامپیوتر بوجود می آیند تنها ما را از در کنار هم قرار دادن تصاویر بی نیاز می کنند و در واقع بازسازي تصاویري هستند که به صورت خام و از روي تصاویر CT به دست می آیند.

به علاوه در بسیاري از موارد بیمار داراي انواع رستوریشن هاي فلزي بوده و تصاویر به دست آمده در CT دچار پراش هاي فلزي (Scatters) ناشی از اشعه ایکس می گردد که کار تشخیص و ارائه طرح درمان را با مشکلات عدیده اي مواجه می کنند.

درست بنا به همین دلیل مسئله پردازش تصاویر دیجیتالی به دست آمده از CT مورد توجه قرار گرفت.

این فناوري جدید به سرعت شروع به تکامل نمود و در سا ل هاي آغازین دهه 90 میلادي با انجام تحقیقات متعدد و با پیدایش نرم افزارهاي Interactive که از اصول کلی پردازش تصاویر بهره می برند به اوج خود رسید.

به دلیل ماهیت “محاوره اي” و  “Interactive” این نرم افزارها، کلینیسین به راحتی با آنها ارتباط برقرار نموده و می تواند بسته به کار آمدي نرم افزار در تصاویر CT دستکاري نماید.

با وجود آنکه چنین نرم افزارهایی در نوع خود پیشرفت مهمی محسوب می شدند ولی هنوز یک نکته معلوم نبود و آن اینکه چطور باید از CT براي ساخت یک  Surgical stent استفاده نمود؟

ایجاد یک تصویر مجازي از فک یا ایمپلنت خیلی عالی است ولی چگونه می توان از یک تصویر مجازي و غیر واقعی براي قرار دادن ایمپلنت در داخل دهان استفاده کرد؟

قرار دادن ایمپلنت بصورت نرم افزاری

در جستجوی روشی مطمئن برای قرار دادن ایمپلنت

در طول دهه 90 میلادي بارها سعی شد تا به این پرسش پاسخ درخور و درستی داده شود و محققین مختلف با روش هاي متفاوتی سعی کردند تا این حلقه مفقوده را پیدا نمایند.

در سال 1993 میلادي  Sethi به امکان استفاده از تصاویر CT در تعیین محل درست قرار گرفتن ایمپلنت ها در دهان اشاره نمود.

در سال 1991 میلادي براي اولین بار سعی شد تا با استفاده از مواد رادیو اپکی نظیر سولفات باریم تمپلیت هاي ساخته شده را در CT قابل رویت نمایند.

با بوجود آمدن امکان مشاهده دندان هاي مصنوعی و طرح درمان پروتزي بیمار در کلیشه هاي رادیوگرافی این امکان براي همگان فراهم شد تا محل دقیق ایمپلنت ها را با استفاده از CT مشخص نمایند.

بزرگترین پیشرفتی که از این راه حاصل شد آن بود که به سرعت متوجه شدند که می توان از این فناوري جدید علاوه بر ایمپلنت در بازسازي هاي دیگر اجزا بدن علاوه بر فک و صورت نیز استفاده کنند.

چاپ مقالاتی در رابطه با استفاده از این روش در ترمیم ضایعات ستون فقرات و یا درمان ضایعات ناشی از تومور در فک، بازسازي انحناي جمجمه در تخریب هاي اسکلتی آن بازسازي هاي پیچیده ناحیه فک و صورت و انواع درمان هاي موسوم به  Osseo distraction از جمله پیشرفت هایی است که در این رابطه به دست آمد، ولی باید دید که چه فناوري باعث این همه پیشرفت شده است.

پیشرفتی که در نهایت ما را قادر می سازد تا از یک طرح مجازي و کامپیوتري صرف بتوانیم تمپلیت هاي خاصی تهیه کنیم و با کمک آنها ایمپلنتها را درست سر جاي خود قرار دهیم.

قرار دادن ایمپلنت با نرم افزار

ادغام صنایع مهندسی و دندانپزشکی راه تحول هر دو رشته

اولین فناوري در این رابطه فناوري است که خود حاصل نزدیک به بیش از یک قرن تحقیق و تفحص بوده و با پیدایش کامپیوترهاي رومیزي و شخصی به سرعت رشد و تکامل نموده است و امروزه تحت عنوان  “Computer Aided Design” یا به اختصار “CAD” مورد توجه مراکز علمی و تحقیقاتی قرار گرفته است.

در اوایل کار یعنی در دهه 70-80 میلادی به واسطه قدرت محدود کامپیوترهاي آن زمان استفاده از این فناوري تنها به شکل 2 بعدي مطرح بود ولی تکامل سریع سخت افزارهاي سه بعدي سازي و بالا رفتن قدرت پردازش اطلاعات و تصاویر بخصوص در دهه اخیر موجب شد تا فناوري CAD به گونه اي بسیار سریع رشد نموده و به شکل سه بعدي در آید.

امروزه با بکارگیري این فناوري و به برکت وجود کامپیوترهاي پیشرفته ارزان قیمت امکان ایجاد مدل هاي حجمی و سه بعدي در دسترس همگان قرار گرفته است.

مطالعات نشان می دهند که در اواخر دهه 80 میلادي با بوجود آمدن امکان تهیه  “Solid Modeling” از روي تصاویر به دست آمده از طریق CAD راه پیشرفت بیشتر این فناوري هموارتر گردیده و فناوري جدیدي تحت عنوان

“Computer Aided manufacturing” از درون آن زاییده شد.

این فناوري جدید که به اختصار  “CAM”  نامیده می شود، امکان به مرحله ساخت رساندن تصاویر مجازي را که از طریق نر م افزارهاي CAD بوجود آمده اند را عملی می سازد.

قرار دادن ایمپلنت دیجیتال

استفاده از فناوری CAD/CAM در قرار دادن ایمپلنت

بسیاري از نرم افزارهایی که امروزه از آنها در طراحی محل صحیح قرار گرفتن ایمپلنت استفاده می شود با کمک این فناوري قادرند تا نمونه هاي واقعی از فک بیمار و حتی ایمپلنت به دست دهند.

این پیشرفت ها هر چند بسیار قابل توجه بودند ولی هنوز نمی توانستند راه حل منطقی براي ساخت تمپلیت هاي جراحی که با کمک آنها جراح بتواند ایمپلنت ها را در موقعیت طراحی شده در داخل دهان قرار دهد، ارائه کنند.

در فناوري CAD/CAM شکل نهایی را می توان با استفاده از ابزا آلات تراش آماده کرد ولی سرعت انجام این کار براي مدلی به بزرگی یک فک بسیار اندك و کل پروسه بسیار کند است.

در بعضی مواقع مراحل کار نیاز به ابزار آلات تراشی دارد که هزینه کلی درمان را به شدت بالا می برند.

بنا به همین دلیل بزودي راه حل جدیدي براي این مشکل عرضه شد که به نظر می رسد در حال حاضر بهترین و ساد ه ترین روش براي ساخت تمپلیت در جراحی به شمار می رود.

 فناوری Rapid Mechanical Prototyping

قرار دادن ایمپلنت به کمک کامپیوتر

این فناوري جدید که از آن تحت عناوینی چون”Rapid Prototyping”  یا “Rapid Mechanical Prototyping” یاد می شود قادر است مستقیماً و از طریق آنچه از مدل هاي طراحی شده و سه بعدي “CAD” به دست آمده، به سرعت و دقت زیاد احجام سه بعدي و بی اندازه پیچیده اي را تنها در عرض مدت کوتاهی درست کرده و تحویل دهد.

مهم ترین دلیلی که باعث شده است تا از این روش در علومی نظیر دندانپزشکی و ایمپلنت استفاده شود، بکارگیري دو فناوري “Layered Manufacturing”  و “Solid Free Form Manufacturing” در این تکنیک است.

ایده اصلی که از آن در روش “Solid Free Form Fabrication” (یا آنچه به اختصار “SFF” خوانده می شود) استفاده شده است، تبدیل مدل هاي سه بعد ي حاصل از CAD به مقاطع نازك و لایه لایه می باشد.

بدین ترتیب هر مدل CAD به چندین قطعه مجزا تقسیم می شود که بدون توجه به پیچیدگی شکل مورد نظر از کنار هم قرار گرفتن آنها مدل اصلی به دست می آید.

ولی چه عاملی باعث شد تا این دو فناوري یعنی (Rapid Prototyping)RP و CT در کنار هم مورد استفاده قرار بگیرند؟

در واقع آنچه باعث می شود تا این دو فناوري با هم مورد توجه قرار بگیرند ماهیت آنها می باشد که بسیار شبیه به هم عمل می کنند.

در فناوري CT جسم بیمار از مقطع محوري  (Axial) به صورت قطعه قطعه تصویربرداري می شود و به هر قطعه یک  Slice گفته می شود.

در این حالت براي گرفتن تصویر هر قطعه، معمولا تیوب اشعه ایکس به دور جسم حرکت میکند.

مکانیسم عمل شباهت زیادي با روشی که در فناوري Rapid Prototyping انجام میشود دارد، بدین معنی که در طی پروسه RP نیز قطعه براي ساخت به چندین تکه تقسیم شده و سپس بازسازي می شود.

دیري نپایید تا از این روش در ار ائه طرح درمان ایمپلنت استفاده گردید و براي اولین بار از آن براي قالب گیري از دهان بیماري که براي وي از ایمپلنت هاي Sub-periosteal استفاده شده بود، بهره گرفته شد.

 

قرار دادن ایمپلنت در فک

نتیجه گیری در قرار دادن ایمپلنت

با بکارگیري فناوري هاي حاصل از علوم مهندسی در دندانپزشکی و قرار دادن ایمپلنت با استفاده بهینه از آنها امید آن می رود که بسیاري از معضلاتی که دندانپزشکان در طرح درمان هاي معمولی دندانپزشکی با آن مواجهند به گونه اي منطقی، در حداقل زمان ممکن و با بیشترین دقت حل شوند.

دندانپزشکان ضمن آشنایی با این علوم بخصوص در زمینه قرا دادن ایمپلنت باید توجه داشته باشند که روش هاي مبتنی بر کامپیوتر می تواند به آنان در تشخیص بهتر مسائل بیمارانشان کمک کند و در نهایت این بیمار است که از طرح درمانی درست، دقیق و مبتنی بر اصول علمی بهره می برد.

پر واضح است که این مهم جز در سایه آموزش مدون و مداوم دندانپزشکان عملی نیست، بنابراین پیشنهاد می شود که در برنامه هاي بازنگري مربوط به رشته دندانپزشکی به علوم نوین و آموزش صحیح آن توجه ویژه شود.

در این میان وظیفه دانشگاه ها آنست که به محققینی که در رابطه با گسترش فناوري هاي نوین تلاش می کنند بهاي بیشتري داده و راه را براي انتقال دانش هاي جدید به فراگیران باز بگذارند.

برای آشنایی با نحوه و مراحل ایمپلنت فوری توصیه به مطالعه ایمپلنت فوری در همین سایت می شود.

همواره  شاد و سلامت باشید

مرکز فوق تخصصی دندانپزشکی پردیس

2 پاسخ ها

دیدگاه خود را ثبت کنید

آیا می خواهید به بحث بپیوندید؟
در صورت تمایل از راهنمایی رایگان ما استفاده کنید!!

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *