قرار دادن ایمپلنت دندان به کمک کامپیوتر

ایمپلنت دندان

در طول دهه اخیر با افزایش مقبولیت درمان هایی که از ایمپلنت در آنها استفاده  می شود، روز به روز بر تعداد بیمارانی که تمایل به قرار دادن ایمپلنت در دهان خود دارند افزوده می شود.

به نظر می رسد که این رشد فزاینده ناشی از این واقعیت است که بیماران به مرور پذیرفته اند که با استفاده از  قرار دادن ایمپلنت های دندانی نه تنها دندان های از دست رفته به بهترین وجهی جایگزین  می شوند، بلکه مشکلاتی نظیر جویدن نامناسب، بدی تکلم و حتی عدم اعتماد به نفس که اکثراً در درمان هایی نظیر پروتز کامل یا پارسیل مشاهده می شود، به نحو مناسبی جبران می گردد.

از طرف دیگر می بایستی اذعان کرد که این رشد فزاینده برای قرار دادن ایمپلنت باعث شده است که به مرور زمان بر تعداد دندانپزشکانی که تمایل به استفاده از این روش در کلینیک شخصی خود دارند، نیز افزوده شود.

مراحل ایمپلنت یک دندان و آشنایی با نحوه ایمپلنت

در ویدئو کوتاه زیر که توسط ایمپلنت زیمر تهیه شده است نحوه قرار گرفتن ایمپلنت در فک به نمایش گذاشته شده است.

 

مشکلات بوجود آمده در زمینه قرار دادن ایمپلنت

با وجود اینکه آمار صحیحی از تعداد ایمپلنتی که در ایران در هر سال گذاشته میشود وجود ندارد، ولی افزایش تعداد بروز مشکلاتی که هر روز به اشکال مختلف در بیمارانی که از این روش درمانی استفاده کرده اند دیده می شود، خود زنگ خطری است که بایستی به درستی مورد بررسی قرار گیرد.

از زمان معرفی علم ایمپلنتولوژی نوین به جامعه پزشکی در اوایل دهه ۸۰ میلادی سعی جراحان همواره بر این بوده تا ایمپلنت ها را بر حسب مقدار استخوان باقیمانده بیمار در داخل فکین قرار دهند.

این موضوع گاهی سبب می شود تا ایمپلنت ها در جهات نامناسب درون فک قرار گرفته و در بسیاری از موارد دستیابی به یک پروتز مناسب را چه از نظر زیبایی و چه فانکشن با مشکل مواجه ساخته و چه بسا غیر ممکن نماید.

درک این نکته حائز اهمیت است که جراحان معمولاً تمایل دارند تا ایمپلنت ها را در بیشترین حجم از استخوان باقی مانده قرار دهند، حال آنکه در اکثر موارد این شکل قرار دادن ایمپلنت سبب باکالی یا لینگوالی قرار گرفتن بیش از حد ایمپلنت ها شده و مشکلاتی را برای پروستودنتیست و تکنیسین لابراتوار در تهیه پروتز هر چه کاراتر و زیباتر فراهم می آورد.

متأسفانه چنین مشکلاتی تا زمان قالبگیری ایمپلنت از منظر جراح و بیمار مخفی باقی می ماند و پروستودنتیست برای درمان بیمار متوسل به وسایل بسیار گران قیمت و پروتزهای غیر عادی می شود که هر چند به تهیه پروتز می انجامد ولی در نهایت و علیرغم تمامی تلاش های کادر پروتز از نظر بیمار ناکارآمد و نازیبا بوده و گاه سبب بروز مسائل حقوقی فی مابین می گردد.

در این راستا استفاده از فناوری های جدید و نرم افزارهای مدرن امکان بررسی سه بعدی محل ایمپلنت ها را فراهم نموده، تشخیص و درمان بیماران را قابل اعتمادتر می کند.

قرار دادن ایمپلنت به صورت اشتباه در فک

اولین اصل در قرار دادن ایمپلنت

امروزه در ایمپلنتولوژی نوین این نکته کاملاً به اثبات رسیده است که نتیجه درمان جراحی بدون همکاری پروستودنتیست، تکنیسین پروتز و رادیولوژیست عمدتاً ناامید کننده بوده و در پاره ای موارد تنها راه حتی خارج کردن ایمپلنت ها خواهد بود.

به علاوه ثابت شده است که قرار دادن ایمپلنت ها بصورت نامناسب می تواند منجر به افزایش غیرطبیعی فشارهای طرفی، از دست رفتن استخوان و در مواردی حتی شکسته شدن ایمپلنت شود.

مشکلاتی از این قبیل باعث شده است که قبل از هر نوع جراحی و قرار دادن ایمپلنت به مسائل کمک تشخیصی توجه نموده و با تهیه کست های مطالعه، تهیه انواع wax-up  تشخیصی، گرفتن انواع مختلفی از کلیشه های رادیوگرافی و موقعیت دقیق پروتز نهایی بیمار را مورد ارزیابی قرار داده و بهترین وضعیت قرارگیری ایمپلنتها را از قبل برآورد نمایند.

اخیراً بر مبنای این اندیشه، فلسفه جدیدی به دنیای ایمپلنتولوژی معرفی شده که اساس آن توجه به مسائل زیبایی و Function  قبل از اقدام به هرگونه درمان با ایمپلنت است .

 (Prosthetic-driven Implantology)

در این فلسفه جدید که Prosthetic-driven Implantology نامیده میشود، تکنیک های قالب گیری قبل از عمل Wax-up تشخیصی بر روی آرتیکولاتور و تعیین موقعیت دقیق اکلوژن قبل از هرچیز مورد توجه قرار می گیرد.

با تکیه بر این روش منطقی سعی می شود تا جراح قبل از جراحی ایمپلنت، از طریق برقراری یک تیم مشاوره، استفاده از پروتکل های درمانی پروتز، همکاری مشاور رادیولوژیست و تکنیسین لابراتوار بر مشکلات فرا راه قرار دادن صحیح ایمپلنت فایق آید.

یکی از مواردی که در این رابطه همواره مورد توجه خاصی بوده است، استفاده از پروتزهای کمک جراحی یا به اصطلاح Surgical stents/template می باشد.

بنابر تعریف، به پروتز خاصی که در هنگام جراحی از آن برای پیدا کردن مسیر و زاویه درست قرار گرفتن ایمپلنت استفاده می شود Surgical stent گفته می شود.

روش های متفاوتی برای ساخت این ابزار مفید ارائه شده است که گاه تنها از روی Wax-up تشخیصی و بدون توجه به فک بیمار و گاه تنها  برای تشخیص رادیوگرافیک و بدون توجه به موقعیت نهایی دندان های مصنوعی که قرار است برای بیمار گذاشته شوند، مورد استفاده قرار می گیرند.

قرار دادن ایمپلنت فوری دندان

 

صرف نظر از روش و هدفی که در ساخت  Stent دنبال می شود،مشکلاتی نیز استفاده از آنها را با اشکال مواجه میکند:

♦ این قبیل تمپلیت ها معمولاً بر روی کستهای مطالعه ای که از بیمار به دست می آیند، تهیه می شوند.

به این ترتیب نقش بافت نرم لثه را سطح خشن و جامد گچ بازی می کند که هیچ گونه اطلاعاتی راجع به ضخامت بافت نرم یا شکل استخوان زیرین و یا عناصر حیاتی ما بین آنها به دست نمی دهد.

به علاوه محدودیتهای لاینفک موجود در رادیوگرافی های معمولی دندانپزشکی سبب می شود تا نتوان شکل واقعی این عناصر را به درستی در آنها تعیین و تفکیک نمود.

♦ محدودیت های طبیعی موجود در ساخت این تمپلیت ها مانع از آن می شوند تا در حین جراحی با ثبات و بی حرکت باقی بمانند و جراح بتواند به درستی موقعیت صحیح محل قرار گرفتن ایمپلنت ها را با استفاده از آنها مشخص نماید.

علاوه بر این ها، در بسیاری از موارد مشاهده می شود که جراحان به دلایل مختلف نظیر لقی، بیش از حد حجیم بودن و یا دست و پا گیر بودن از استفاده از  Stent  طفره رفته و  آن را به کار نمی برند، که این خود عامل اساسی در بروز مشکلات متعددی است که قبلاً به آن اشاره شد.

♦ در برخی موارد حتی اگر از Template  هم استفاده شود باز هم مشاهده می شود که جراح تا حدی که بتواند مرحله دریل اولیه  (Pilot drilling) را انجام دهد، از آن استفاده می کند و باقی مراحل دریل کردن بدون حضور تمپلیت ادامه می یابد که خود می تواند سبب تغییر مسیر دریل و نامناسب شدن مسیر ایمپلنت ها گردد.

دریل کردن محل قرارگیری ایمپلنت

موضوع اخیر از جمله موارد مهمی است که در مورد آن اتفاق نظر وجود داشته ولی اطلاعات اندکی در مورد آن منتشر شده است، چرا که در اکثر موارد آنچه که بیشتر مورد توجه قرار می گیرد مقدار حرارت ایجاد شده توسط دریل و نحوه کنترل آن است و غالباً به طبیعت Drilling که از اهمیت زیادی نیز برخوردار است توجهی نمی گردد.

این بدین معناست که معمولاً دریل کردن محل قرارگیری ایمپلنت در یک محیط کاملا غیر یکنواخت انجام می شود که متشکل از استخوان های متراکم و اسفنجی بوده و طبیعی است که این دو از نظر مقدار سختی کاملاً با هم متفاوتند.

بدین ترتیب در صورتی که دریل کاری در بین این دو ماده صورت گیرد به طور غریزی دریل به سمت ماده نرم تر یعنی استخوان اسفنجی تغییر مسیر می دهد.

این چنین انحرافات و جابجایی هایی در جهت دریل عمدتاً در حین جراحی قابل تشخیص نبوده و جراح تنها متوجه چرخش دریل در محل ورود به استخوان می شود.

در ناحیه دندان های قدامی هرگونه چرخش و تغییر جهت دریل به معنای عدم زیبایی پروتز نهایی و در برخی موارد بالاتر رفتن هزینه درمان به دلیل استفاده از انواع اباتمنت های مورب برای جبران چرخش است.

در ناحیه دندانهای خلفی این موضوع گاهی منجر به صدمه دیدن تنه عصبی، باز شدن سینوس و یا پرفوره شدن و ایجاد انواع Fenestration در ناحیه لبه های استخوان در باکال یا لینگوال محل قرارگیری ایمپلنت می گردد.

به نظر می رسد که تقریباً هیچ کدام از تمپلیت هایی که هم اکنون به صورت متداول مورد استفاده قرار می گیرند به دلایل ذکر شده قابل اعتماد نیستند و نمی توان از آنها انتظار داشت که مانع از انحراف دریل در هنگام جراحی شوند.

قرار دادن ایمپلنت با نرم افزار

دومین اصل رادیوگرافی در قرار دادن ایمپلنت

از جمله مواردی که نقش بسیار مهمی در کلیه معالجات مرتبط با قرار دادن ایمپلنت بازی می کند، استفاده از انواع مختلف رادیوگرافی و پرتونگاری است.

در طول دو دهه گذشته بارها سعی شده است تا به روش های گوناگون به طبقه بندی و نحوه استفاده صحیح از این فناوری در دندانپزشکی ایمپلنت پرداخته شود.

در این رابطه به دلیل اشراف بیشتر دندانپزشکان به انواع رادیوگرافی موسوم به تخت یا Plain-Radiography نظیر انواع ،Panoramic یا Periapical  استفاده از این نوع روش تصویربرداری متداول تر از باقی روش های موجود بوده است.

هر چند که روش های بسیاری برای استفاده بهینه از این نوع تصویربرداری تشخیصی برای قرار دادن ایمپلنت ها ارائه شده ولی در سال های اخیر وجود مشکلات لاینفکی نظیر اعوجاج و عدم دقت کافی سبب شده است تا به کاربردی بودن این روش ها در تشخیص محل قرارگیری ایمپلنت با دیده تردید نگریسته شود.

دو بعدی بودن ذاتی، عدم نشان دادن استخوان فکین از سه بعد به طوری که بتوان شکل طبیعی و منحنی وار استخوان را تشخیص داد، مشکلات تکنیکی و عدم دقت لازم روش های رادیوگرافی تخت در مطالعات متعددی نشان داده شده است.

 

شاخصه های AAMOR در مورد پرتونگاری تشخیصی ایمپلنت

در سال ۲۰۰۱ میلادی فرهنگستان علوم رادیولوژی دهان، فک و صورت آمریکا موسوم به

(American Academy of Oral & Maxillofacial Radiology) AAMOR شاخصه های مربوط به رعایت سلامت بیماران نیازمند به پرتونگاری تشخیصی را در قالب ۴ مشخصه چاپ و منتشر نمود.

از بین این چهار مشخصه، شاخص چهارم برای استفاده در مورد ایمپلنت های دندانی در نظر گرفته شده است. در بخشی از این گزارش می خوانیم:

“سال هاست که بر همگان ثابت شده است که برای مشاهده هر چه بهتر ساختارهای استخوانی بهتر است از دو بعد مختلف، که در بهترین حالت عمود بر هم هستند، به بیمار اشعه داده شود . با این وجود در بسیاری از موارد در دندانپزشکی تصاویر حاصله به این روش تهیه نمی شوند.”

برای قرار دادن ایمپلنت های دندانی در بهترین موقعیت خود در داخل استخوان، می بایستی ساختار استخوانی Dentoalveolar بیمار به دقت مورد مطالعه قرار گیرد و درست به همین دلیل ارزیابی کمی و کیفی استخوان محل قرار گرفتن ایمپلنت امری لازم و ضروری در نظر گرفته می شود.

تمامی هدف ما از انجام مراحل تشخیص پیش از قرار دادن ایمپلنت، تعیین تعداد مورد لزوم ایمپلنت ها و همینطور مشخص کردن قطر آنها به منظور دستیابی به بهترین نتیجه ممکنه از نقطه نظر پروتز است.

دسترسی به این هدف بدون ارزیابی سه بعدی استخوان فکین بیمار با رادیوگرافی و تعیین جهت و زاویه محل قرار گرفتن ایمپلنت از طریق آن عملی نمی باشد.

از همین مختصر به سادگی معلوم می شود که هر نوع رادیوگرافی برای استفاده در تشخیص محل قرار گرفتن ایمپلنت مناسب نیست و توجه به جهات مختلف، محل اجزای آناتومیک موجود اعم از اعصاب و عروق، میزان تراکم استخوانی و انواع پستی و بلندی های طبیعی در سطح و عمق استخوان های فکین بیمار از جمله ملزومات و واجبات اولیه در تشخیص محل قرار دادن ایمپلنتهاست.

قرار دادن ایمپلنت در فک

تصویربرداری سه بعدی پیشرفت قابل توجه در قرار دادن ایمپلنت

شاید یکی از برجسته ترین ابداعات بشر در ۳۰ سال اخیر که خود سبب دست آوردهای شگرفی در زمینه تشخیص و درمان در شعب مختلف پزشکی شده است، دستیابی به روش های رادیوگرافی سه بعدی باشد.

این روش متحورانه که Computer-axial Tomography یا به اختصار CAT یا CT نامیده شده است، اولین بار در سال ۱۹۷۳ میلادی به جامعه پزشکی معرفی شد.

برای سال ها و به دلیل مشکلات تکنیکی و ترس از اشعه زیاد آن محجور مانده و مورد استفاده قرار نگرفت و برای اولین بار در سال ۱۹۸۷ میلادی ارزش فوق العاده آن در معاینات سه بعدی فکین قبل از قرار دادن ایمپلنت به همگان معرفی گردید، مهم ترین مزیتی که باعث می شود تا به این روش در معالجات ایمپلنت بیشتر توجه شود، دقت قابل توجه و عدم اعوجاج و بزرگنمایی تصویر در این روش رادیوگرافی در مقایسه با روش های رادیوگرافی دو بعدی معمولی است.

وجود ارزش و اعتباری که بر این روش رادیوگرافی پیشرفته مترتب است، یک مشکل اساسی در این رابطه وجود داشته و دارد و آن اینکه تصاویر CT  معمولاً از طریق چاپ بر روی کاغذهای مخصوص ارائه شده و پزشک برای دستیابی به بهترین موقعیت برای ایمپلنت ها بایستی تک تک تصاویر را در کنار هم قرار دهد.

برای غلبه بر این مشکل و به دلیل ماهیت دیجیتالی تصاویر به سرعت استفاده از کامپیوتر برای پردازش تصاویر رشد نمود و به همین منظور هم نرم افزارهای متعددی به جامعه پزشکی معرفی گردید.

 

قرار دادن ایمپلنت با کامپیوتر

ایمپلنت دندان به کمک کامپیوتر

هرچند که چنین نرم افزارهایی امکان مشاهده ساده و ۳ بعدی فکین را بوجود می آورند ولی بزودی مشخص شد که تصاویری که توسط این قبیل نرم افزارها در کامپیوتر بوجود می آیند تنها ما را از در کنار هم قرار دادن تصاویر بی نیاز می کنند و در واقع بازسازی تصاویری هستند که به صورت خام و از روی تصاویر CT به دست می آیند.

به علاوه در بسیاری از موارد بیمار دارای انواع رستوریشن های فلزی بوده و تصاویر به دست آمده در CT دچار پراش های فلزی (Scatters) ناشی از اشعه ایکس می گردد که کار تشخیص و ارائه طرح درمان را با مشکلات عدیده ای مواجه می کنند.

درست بنا به همین دلیل مسئله پردازش تصاویر دیجیتالی به دست آمده از CT مورد توجه قرار گرفت.

این فناوری جدید به سرعت شروع به تکامل نمود و در سا ل های آغازین دهه ۹۰ میلادی با انجام تحقیقات متعدد و با پیدایش نرم افزارهای Interactive که از اصول کلی پردازش تصاویر بهره می برند به اوج خود رسید.

به دلیل ماهیت “محاوره ای” و  “Interactive” این نرم افزارها، کلینیسین به راحتی با آنها ارتباط برقرار نموده و می تواند بسته به کار آمدی نرم افزار در تصاویر CT دستکاری نماید.

با وجود آنکه چنین نرم افزارهایی در نوع خود پیشرفت مهمی محسوب می شدند ولی هنوز یک نکته معلوم نبود و آن اینکه چطور باید از CT برای ساخت یک  Surgical stent استفاده نمود؟

ایجاد یک تصویر مجازی از فک یا ایمپلنت خیلی عالی است ولی چگونه می توان از یک تصویر مجازی و غیر واقعی برای قرار دادن ایمپلنت در داخل دهان استفاده کرد؟

قرار دادن ایمپلنت بصورت نرم افزاری

در جستجوی روشی مطمئن برای قرار دادن ایمپلنت

در طول دهه ۹۰ میلادی بارها سعی شد تا به این پرسش پاسخ درخور و درستی داده شود و محققین مختلف با روش های متفاوتی سعی کردند تا این حلقه مفقوده را پیدا نمایند.

در سال ۱۹۹۳ میلادی  Sethi به امکان استفاده از تصاویر CT در تعیین محل درست قرار گرفتن ایمپلنت ها در دهان اشاره نمود.

در سال ۱۹۹۱ میلادی برای اولین بار سعی شد تا با استفاده از مواد رادیو اپکی نظیر سولفات باریم تمپلیت های ساخته شده را در CT قابل رویت نمایند.

با بوجود آمدن امکان مشاهده دندان های مصنوعی و طرح درمان پروتزی بیمار در کلیشه های رادیوگرافی این امکان برای همگان فراهم شد تا محل دقیق ایمپلنت ها را با استفاده از CT مشخص نمایند.

بزرگترین پیشرفتی که از این راه حاصل شد آن بود که به سرعت متوجه شدند که می توان از این فناوری جدید علاوه بر ایمپلنت در بازسازی های دیگر اجزا بدن علاوه بر فک و صورت نیز استفاده کنند.

چاپ مقالاتی در رابطه با استفاده از این روش در ترمیم ضایعات ستون فقرات و یا درمان ضایعات ناشی از تومور در فک، بازسازی انحنای جمجمه در تخریب های اسکلتی آن بازسازی های پیچیده ناحیه فک و صورت و انواع درمان های موسوم به  Osseo distraction از جمله پیشرفت هایی است که در این رابطه به دست آمد، ولی باید دید که چه فناوری باعث این همه پیشرفت شده است.

پیشرفتی که در نهایت ما را قادر می سازد تا از یک طرح مجازی و کامپیوتری صرف بتوانیم تمپلیت های خاصی تهیه کنیم و با کمک آنها ایمپلنتها را درست سر جای خود قرار دهیم.

قرار دادن ایمپلنت با نرم افزار

ادغام صنایع مهندسی و دندانپزشکی راه تحول هر دو رشته

اولین فناوری در این رابطه فناوری است که خود حاصل نزدیک به بیش از یک قرن تحقیق و تفحص بوده و با پیدایش کامپیوترهای رومیزی و شخصی به سرعت رشد و تکامل نموده است و امروزه تحت عنوان  “Computer Aided Design” یا به اختصار “CAD” مورد توجه مراکز علمی و تحقیقاتی قرار گرفته است.

در اوایل کار یعنی در دهه ۷۰-۸۰ میلادی به واسطه قدرت محدود کامپیوترهای آن زمان استفاده از این فناوری تنها به شکل ۲ بعدی مطرح بود ولی تکامل سریع سخت افزارهای سه بعدی سازی و بالا رفتن قدرت پردازش اطلاعات و تصاویر بخصوص در دهه اخیر موجب شد تا فناوری CAD به گونه ای بسیار سریع رشد نموده و به شکل سه بعدی در آید.

امروزه با بکارگیری این فناوری و به برکت وجود کامپیوترهای پیشرفته ارزان قیمت امکان ایجاد مدل های حجمی و سه بعدی در دسترس همگان قرار گرفته است.

مطالعات نشان می دهند که در اواخر دهه ۸۰ میلادی با بوجود آمدن امکان تهیه  “Solid Modeling” از روی تصاویر به دست آمده از طریق CAD راه پیشرفت بیشتر این فناوری هموارتر گردیده و فناوری جدیدی تحت عنوان

“Computer Aided manufacturing” از درون آن زاییده شد.

این فناوری جدید که به اختصار  “CAM”  نامیده می شود، امکان به مرحله ساخت رساندن تصاویر مجازی را که از طریق نر م افزارهای CAD بوجود آمده اند را عملی می سازد.

قرار دادن ایمپلنت دیجیتال

استفاده از فناوری CAD/CAM در قرار دادن ایمپلنت

بسیاری از نرم افزارهایی که امروزه از آنها در طراحی محل صحیح قرار گرفتن ایمپلنت استفاده می شود با کمک این فناوری قادرند تا نمونه های واقعی از فک بیمار و حتی ایمپلنت به دست دهند.

این پیشرفت ها هر چند بسیار قابل توجه بودند ولی هنوز نمی توانستند راه حل منطقی برای ساخت تمپلیت های جراحی که با کمک آنها جراح بتواند ایمپلنت ها را در موقعیت طراحی شده در داخل دهان قرار دهد، ارائه کنند.

در فناوری CAD/CAM شکل نهایی را می توان با استفاده از ابزا آلات تراش آماده کرد ولی سرعت انجام این کار برای مدلی به بزرگی یک فک بسیار اندک و کل پروسه بسیار کند است.

در بعضی مواقع مراحل کار نیاز به ابزار آلات تراشی دارد که هزینه کلی درمان را به شدت بالا می برند.

بنا به همین دلیل بزودی راه حل جدیدی برای این مشکل عرضه شد که به نظر می رسد در حال حاضر بهترین و ساد ه ترین روش برای ساخت تمپلیت در جراحی به شمار می رود.

 فناوری Rapid Mechanical Prototyping

قرار دادن ایمپلنت به کمک کامپیوتر

این فناوری جدید که از آن تحت عناوینی چون”Rapid Prototyping”  یا “Rapid Mechanical Prototyping” یاد می شود قادر است مستقیماً و از طریق آنچه از مدل های طراحی شده و سه بعدی “CAD” به دست آمده، به سرعت و دقت زیاد احجام سه بعدی و بی اندازه پیچیده ای را تنها در عرض مدت کوتاهی درست کرده و تحویل دهد.

مهم ترین دلیلی که باعث شده است تا از این روش در علومی نظیر دندانپزشکی و ایمپلنت استفاده شود، بکارگیری دو فناوری “Layered Manufacturing”  و “Solid Free Form Manufacturing” در این تکنیک است.

ایده اصلی که از آن در روش “Solid Free Form Fabrication” (یا آنچه به اختصار “SFF” خوانده می شود) استفاده شده است، تبدیل مدل های سه بعد ی حاصل از CAD به مقاطع نازک و لایه لایه می باشد.

بدین ترتیب هر مدل CAD به چندین قطعه مجزا تقسیم می شود که بدون توجه به پیچیدگی شکل مورد نظر از کنار هم قرار گرفتن آنها مدل اصلی به دست می آید.

ولی چه عاملی باعث شد تا این دو فناوری یعنی (Rapid Prototyping)RP و CT در کنار هم مورد استفاده قرار بگیرند؟

در واقع آنچه باعث می شود تا این دو فناوری با هم مورد توجه قرار بگیرند ماهیت آنها می باشد که بسیار شبیه به هم عمل می کنند.

در فناوری CT جسم بیمار از مقطع محوری  (Axial) به صورت قطعه قطعه تصویربرداری می شود و به هر قطعه یک  Slice گفته می شود.

در این حالت برای گرفتن تصویر هر قطعه، معمولا تیوب اشعه ایکس به دور جسم حرکت میکند.

مکانیسم عمل شباهت زیادی با روشی که در فناوری Rapid Prototyping انجام میشود دارد، بدین معنی که در طی پروسه RP نیز قطعه برای ساخت به چندین تکه تقسیم شده و سپس بازسازی می شود.

دیری نپایید تا از این روش در ار ائه طرح درمان ایمپلنت استفاده گردید و برای اولین بار از آن برای قالب گیری از دهان بیماری که برای وی از ایمپلنت های Sub-periosteal استفاده شده بود، بهره گرفته شد.

 

قرار دادن ایمپلنت در فک

نتیجه گیری در قرار دادن ایمپلنت

با بکارگیری فناوری های حاصل از علوم مهندسی در دندانپزشکی و قرار دادن ایمپلنت با استفاده بهینه از آنها امید آن می رود که بسیاری از معضلاتی که دندانپزشکان در طرح درمان های معمولی دندانپزشکی با آن مواجهند به گونه ای منطقی، در حداقل زمان ممکن و با بیشترین دقت حل شوند.

دندانپزشکان ضمن آشنایی با این علوم بخصوص در زمینه قرا دادن ایمپلنت باید توجه داشته باشند که روش های مبتنی بر کامپیوتر می تواند به آنان در تشخیص بهتر مسائل بیمارانشان کمک کند و در نهایت این بیمار است که از طرح درمانی درست، دقیق و مبتنی بر اصول علمی بهره می برد.

پر واضح است که این مهم جز در سایه آموزش مدون و مداوم دندانپزشکان عملی نیست، بنابراین پیشنهاد می شود که در برنامه های بازنگری مربوط به رشته دندانپزشکی به علوم نوین و آموزش صحیح آن توجه ویژه شود.

در این میان وظیفه دانشگاه ها آنست که به محققینی که در رابطه با گسترش فناوری های نوین تلاش می کنند بهای بیشتری داده و راه را برای انتقال دانش های جدید به فراگیران باز بگذارند.

برای آشنایی با نحوه و مراحل ایمپلنت فوری توصیه به مطالعه ایمپلنت فوری در همین سایت می شود.

همواره  شاد و سلامت باشید

مرکز فوق تخصصی دندانپزشکی پردیس

2 پاسخ ها

دیدگاه خود را ثبت کنید

آیا می خواهید به بحث بپیوندید؟
در صورت تمایل از راهنمایی رایگان ما استفاده کنید!!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *